De Nederlandse topfotograaf Erwin Olaf creëerde op vraag van het Kasteel van Gaasbeek nieuw werk naar Louis Gallaits beroemdste schilderij De laatste hulde aan de graven van Egmond en Hoorn(1851).

De graaf van Egmond, een van de bekendste eigenaars van het Kasteel van Gaasbeek, groeide tijdens de romantiek uit tot een nationale held van het jonge Belgische Koninkrijk en werd aansluitend ook gerecupereerd binnen de Vlaamse Beweging. De graven van Egmond en Hoorn waren in 1565 aangesloten bij het Eedverbond der Edelen, waarin enkele adellijke mannen uit de Nederlanden zich verenigden tegen het bewind van Filips II. Zij bepleitten bij de Spaanse koning een betere behandeling van de Zuidelijke Nederlanden, waarna Egmond en Hoorn beschuldigd werden van hoogverraad, ook omwille van hun banden met Willem van Oranje. Op bevel van Alva werden zij in 1568 op de Brusselse Grote Markt onthoofd. In het tafereel van Gallait worden zij na hun onthoofding begroet door leden van de Brusselse kruisboogschuttersgilde. Dit bekende romantische doek behoort tot de iconen van onze historiserende schilderkunst en getuigt van de dramatische smaak van het publiek in de tweede helft van de negentiende eeuw.

Het Kasteel van Gaasbeek wil (historisch) erfgoed systematisch confronteren met en bevragen vanuit de kunst van vandaag. Daarom vroeg het aan Erwin Olaf om het iconische doek van Gallait om te zetten in een hedendaags tableau vivant. Olaf toonde in eerder werk al een bijzondere affiniteit met de macabere kant van de romantiek én met historische taferelen en situaties, die door hem op een uiterst perfectionistische manier en met een wrange ironische toets werden vormgegeven.

Olaf creëerde een eigentijdse versie van Gallaits schilderij, naar analogie met het werk dat hij vorig jaar maakte in het kader van het Beleg van Leiden. Het kasteel vroeg hem daarbij niet te streven naar een letterlijke weergave maar naar een vrije interpretatie, een "vertaling" van de sfeer van bloedstollende romantiek naar vandaag. Hij voegde enkele opvallende vrouwelijke figuren toe, met een knipoog naar de laatste eigenares van het kasteel, markiezin Arconati Visconti, en integreerde i.s.m. styliste Linda Van Waesberge Belgische mode in het hoofdtafereel en de afgeleide portretten (met stukken van o.a. Delvaux, Ann Demeulemeester, Jean-Paul Knott, Jean-Paul Lespagnard, Elvis Pompilio, Kaat Tilley, Dries Van Noten, Wouters & Hendrix, ...).