De geboorte van Erichtonios dateert van ca. 1510-1520 en komt uit een Brussels atelier. Het stelt de geboorte van de legendarische vierde koning van Athene voor, geboren uit de vuurgod Hefaistos en Gaia, de Aarde. De statigheid van dit hoftafereel staat in schril contrast met de levendigheid van de Zigeunersuite. 

De zogenaamde Carrabara- of Zigeunersuite stamt uit het Doorniks atelier van Arnould Poissonier en dateert van ca. 1500-1525. Tijdens de Vlaamse renaissanceperiode (zestiende eeuw) was Doornik een van de belangrijkste centra voor wandtapijtenproductie in onze streken. Men weefde voornamelijk met wol en zijde.
Typische details zijn de sterk afgetekende plooien in de kledij en de grasbosjes die overal in het landschap uitsteken. Doornikse tapijten waren bekend voor hun hevige, contrasterende kleuren. Dat is nu nog te merken, hoewel de kleuren verbleekt zijn. Het geel is bijvoorbeeld bijna verdwenen, waardoor het groen - dat uit een mengeling van blauw en geel bestaat - steeds blauwer wordt. Zigeuners werden vroeger erg gewantrouwd, als vreemd volk van muzikanten, dansers en waarzegsters, maar boeiden tegelijkertijd door hun onduidelijke afkomst en hun kleurrijke gebruiken. Op de wandtapijten zijn al deze clichés terug te vinden.

De wandtapijtenreeks De geschiedenis van Tobias komt uit een Brussels atelier en dateert van ca. 1530-1545. De kleuren zijn minder hevig dan bij de Doornikse en er is meer oog voor perspectief en levensecht gemodelleerde figuren. Ook het boordmotief met florale en dierlijke motieven is typisch Brussels. Dikwijls hadden die motieven een zekere symboliek, die soms ook in verband kon worden gebracht met het centrale thema. Brusselse wandtapijten stonden bekend om hun kwaliteit, lijnvoering en grootte. Dit bijbelse verhaal was in de zestiende eeuw erg populair en het werd dan ook meerdere malen afgebeeld. Het betrof oorspronkelijk een suite van acht stukken.

Twee Brusselse tapijten, tussen ca. 1700 en 1730 geweven in het atelier van Judocus de Vos, stellen De stichting van Alexandrië en De slag bij Arbela voor. Het boordmotief imiteert de lijst van een schilderij. Waarschijnlijk wijst dat er op dat de tapijtkunst in die periode stilaan verdwijnt ten voordele van de schilderkunst. Net als de boordmotieven variëren ook de thema's met de tijd. Terwijl in de zestiende eeuw vooral bijbelse taferelen werden geweven, waren oorlogstaferelen erg populair in de achttiende eeuw.